Hoe druk maak jij je deze vakantie? En waarover?

Haar lijf sprak de laatste tijd geen boekdelen. Het vertelde haar dat het tijd was voor een time-out. ‘En nu blijf je zitten!’ Rust, reinheid en regelmaat! Huh? Zij? Maar moe, zo moe kost het geen moeite om zich over te geven aan bed, bank en tuinstoel. Wandelingen maakt ze. Opnieuw ontdekt ze de prachtige omgeving op steenworp van haar huis.

Uitnodiging
Lezen poogt ze ook. Terwijl ze bij pagina 95 in het boek De Onderwaterzwemmer van P.H. Thomese belandt, krijgt ze tegelijkertijd een oproep. Een uitnodiging eigenlijk. Een boot wordt haar aangeboden. Om mee naar een onbewoond eiland te varen. Een beter moment had ze eigenlijk niet kunnen treffen. Tijd om keuzes te maken. Afscheid te nemen van vaste gewoonten en valse overtuigingen. Die haar niet verder brengen. Het is misschien zelfs tijd om het roer om te gooien.

Overgave
Met haar lijf nu vol adrenaline, neemt ze plaats in de boot. Het boek gaat mee. Het oude houten bootje is verschillende tinten geel. Twee planken aan de binnenzijde zijn wit geschilderd en dienen als zitting. In het midden van de voorlaatste plank bevindt zich een gat, bedoeld voor een parasol? Een bootje waarvan je redelijkerwijs twijfelt of je er wel in moet stappen. Laat staan als één waarmee je de grote zee mee zou willen overvaren. Zakt ze niet door de bodem? Geen lek? Het hout oogt niet alsof het zich laat vertrouwen. Een nieuwe wereld lonkt. Haar intuïtie weet haar te overtuigen.

Mentoren
Voorzichtig stapt ze aan boord. Onervaren als ze is, voelt ik toch dat het goed zit. Tussen haar en de boot. Verheugd. Beetje uitverkoren ook. Reizen en verplaatsen, voortkabbelen op het heldere water richting de stip op de horizon, het beloofde eiland. Tropische vissen met alle kleuren van de regenboog schieten onder de boot door. Glanzende schubben weerkaatsen in het zonlicht. Vissen in alle soorten en maten vergezellen haar op de reis en sturen haar het oneindige. Haar boot voelt als haar bestemming. Het gaat om het ‘nu’. Haar boot is haar hier. Als een fata morgana verplaatst haar doel, keer op keer.

Verleiden
Ze weet dan ook niet of ze aankomt. En waar? De kunst is om zich te laten verrassen en zich niet te laten leiden door onzekerheden. Zich hierdoor vooral niet van de wijs te laten brengen. De wetenschap dat ze toch wel aankomt op de plek die voor haar bedoeld is, stelt haar gerust. Ze durft zich over te geven en geniet intens van dit moment. Dagen, jaren mag het duren. Haar gedachten dwalen af naar haar laatste coachgesprek. Of ze in één woord haar meditatieoefening wil samenvatten? Water. Dat staat voor zuiverheid. Is de basis, het begin. Dé motor.

Nieuwe wereld
En nu drijft ze hier. Zachtjes klotst het water tegen het bijna verweerde hout. Ze maakt zich geen zorgen. Laat zich meevoeren. Alleen. Maar niet eenzaam. Want velen zitten in haar hoofd en hart. Onderwater. Die samen met de prachtig gekleurde vissen meezwemmen. Waarheen ze ook gaat. Mensen die ze ooit ontmoette en aan haar vertelden. Haar lieten vertellen. Lieve mensen, boze ook. Die haar diepste deurtjes wisten te openen. Ouders die haar leven gaven. Lessen in liefde heeft ze ervaren. Zelf mocht ze leven geven. Mensen die als vissen onderwater meezwemmen, haar confronteren en wijzen op de stip op de horizon. Koers willen bepalen. Voor haar. Proberen te overtuigen terug te keren naar het vertrouwde vaste land. Zij staat echter aan het roer en bepaalt.

Ze zoekt de schaduw onder de inmiddels opengeklapte witte parasol, neemt een slok water en pakt De Onderwaterzwemmer weer op. Ze leest verder. Al dobberend. Pagina 96.  Ze ziet wel waar dit bootje strandt. Ongeacht. Een plek voor haar bestemd. Waar zij moet zijn. Kan zijn.

 

Een reactie plaatsen