Onrust versus rust

Hoewel ik voor het coronavirus ook voornamelijk vanuit huis werkte, overvalt me door de getroffen maatregelen deze dagen zowel een onrustig als een rustig gevoel.

Ondanks beperkingen heb ik voldoende bewegingsvrijheid. Toch voel ik me, als zovelen waarschijnlijk, opgesloten. Soms vliegt ‘het’ me aan en mis ik de dynamiek van het onverwachte. Normaliter verloopt geen dag hetzelfde: van tevoren niet verwachte invulling van mijn werkdagen, spontane koffie- of lunchafspraak, uiteenlopende overleggen buiten de deur, workshops en creatieve denksessies, maar ook ontvangen van klanten op mijn werkkamer/kantoor.

Spontaniteit, afwisseling en dynamiek (soms zelfs hectiek), zomaar een aantal kernwaarden voor een volmaakte (werk)dag wat mij betreft. Het werk neemt af en vooruitlopend op de tijd waarin we weer ‘gewoon’ ons ding kunnen doen, ben ik benieuwd hoe het met UITverGROOT verdergaat. Dat maakt mij wat onrustig, maar ik laat die gedachte los en vertrouw op het positieve. Voor nu zijn er gelukkig genoeg teksten te schrijven, werk ik de administratie bij en gaan enkele opdrachten – hetzij in andere vorm – gelukkig door. Ook bieden Skype of Zoom uitkomst voor het onderhouden van mijn contacten. Al met al heb ik qua invulling van mijn dag geen klagen.

Er ontstaat tijd. Om (samen met anderen) aan een verhaal te werken. Of om op afstand te sparren met collega ondernemers. Kwaliteitstijd. Met mijn dochter bijvoorbeeld die nu fulltime thuis is. Ik vind het heerlijk om samen onze favoriete Netflix-serie te bekijken en te overleggen wat we vanavond gaan eten. Sterker nog: zij kookt! Er is tijd en een nieuwe/andere energie om langer te wandelen met mijn honden, een kaartje te sturen naar iemand die een hart onder de riem kan gebruiken of om een telefoongesprek met ouderen, zoals Grietje (85,) te voeren die af en toe alleen maar een kwartiertje ‘van zich af wil proatn’. Waarom deed ik dit eigenlijk allemaal niet eerder? Net als die boodschap voor de persoon die het nu even niet lukt om de deur uit te gaan. En dat vrijwilligerswerk? Nu wel, terwijl ik het me al jaren voornam.

De coronatijd is in veel opzichten wat mij betreft een confronterende tijd. Alsof een hamer op mijn hoofd me dwingt om pas op de plaats te maken, rust te nemen of in ieder geval een balans tussen werk en privé te vinden waardoor ik waarschijnlijk beter uit deze tijd kom. De ‘confrontatie’ tussen rust/tijd en onrust/vragen en zorgen, geeft gek genoeg een enorme voldoening. Omdat ik weet dat dit hoe dan ook waardevolle stappen zijn in mijn (persoonlijke) ontwikkeling.

Plaats een reactie