“Zelfs slakken en schildpadden hebben de Ark van Noach gehaald”

In de lokale boekhandel viel mijn blik vanochtend op deze ansichtkaart. Door de quote die erop staat, stuiterden mijn gedachten terug naar de jaren tachtig. Naar de diploma-uitreiking die plaatsvond in de kantine van mijn opleiding. Eindelijk, ja eindelijk werd ik door de directeur naar voren geroepen om mijn diploma in ontvangst te nemen. Niet ‘eindelijk’ in de context van het lange wachten die avond, maar ‘eindelijk’, omdat ik jaren overal, behalve met school, mee bezig was geweest en deze tijd toch nog met een papiertje werd verzilverd.

De manier waarop ik onthaald werd, vergeet ik nooit meer… Vanaf mijn stoel moest ik circa twintig meter naar het podium afleggen. De directeur vond het blijkbaar erg amusant om mij met de volgende tekst te introduceren: ‘Zelfs slakken en schildpadden hebben de Ark van Noach gehaald’. Terwijl ik ondanks deze (best wel) k..opmerking trots richting het podium liep, hoorde ik mijn moeder -die getuige wilde zijn van dit heuglijke feit- na deze woorden onbedaarlijk in de lach schieten. En wie mijn moeder weleens heeft horen lachen, weet hoe onbedaarlijk dat klinkt. Wie niet? Stel je in dat geval een lachworkshop voor, want ongeacht in welk gezelschap mijn moeder op zo’n moment verkeert, iedereen valt haar lach bij. Of je wilt of niet.

Onmeunig trots
Ik liep door de oase van dit lachsalvo nog steeds onmeunig (het mooiste woord van Twente wil ik ook weleens gebruiken) trots naar voren. Ik wilde niet, maar ook ik ontkwam niet – net als de rest van de zaal – aan de invloed van mijn moeder. Uit alle macht probeerde ik een opkomende lachstuip te trotseren. Eerst ingetogen, iets later wat nerveus lachend en tot slot liep ik ook met tranen van het lachen het podium op. Laat ze maar lachen, dacht ik. Ik wist welke weg ik had moeten afleggen om hier te kunnen staan. Want wat heb ik op mijn manier moeten ploeteren in die jaren naar dit papiertje toe. Ik paste gewoon niet in het keurslijf van de gemiddelde school.

Gemiddeld?
Soms voelt het alsof ik nog steeds niet helemaal pas. Tegelijkertijd vraag ik me af waarin ik dan moet passen en vooral waarom? Wat is dat gemiddelde dan eigenlijk? Wie bepaalt dat? Sommige mensen noemen me traag, anderen vinden dat ik soms te snel ga. Er zijn mensen die me creatief vinden, ook zijn er die menen dat ik absoluut niet innovatief en ‘out of the box’ kan denken. Soms roep ik volgens die ene persoon wat te hard, terwijl die andere juist vindt dat ik wel wat meer op de voorgrond mag treden. Wat denk je van chaotisch versus gestructureerd? Of… ben ik rustig of juist (te) gehaast? Introvert of extravert? Er zijn momenten waarop ik afhankelijk ben. Daarentegen ga ik ook graag mijn eigen gang… Soms houd ik van groen, dan weer van geel. Zout/zoet en wit/zwart.

Mensen denken…
Goed, nog even over die kaart…. Mensen denken, mensen zeggen… Mensen vinden altijd iets. Over iets. Over mij en over jou. Dat is prima. Maar het belangrijkste is wat je van jezelf vindt. Geloof in jouw reis en blijf je verwonderen over de ontmoetingen, de gesprekken en de situaties die zich voordoen. Doe er wat mee (of niet) in jouw tempo, op jouw manier. Blijf bij jezelf. Jij bepaalt niet hoe gemiddeld je bent, maar hoe uniek je wilt zijn.

My Way
O ja, ook nog even over de directeur van de school. Die trof ik jaren later toevallig tijdens een vinylbeurs die gehouden werd in de Lebuiniskerk in Deventer. Hij stond achter een grote kraam met bakken vol met lp’s. Hij herkende mij niet meer. Ik hem wel natuurlijk. Ik aarzelde even… zou ik hem aanspreken? Ach nee, ik liet deze pensionada met rust, maar kon het niet nalaten de lp ‘My Way’ van Frank Sinatra met een dikke knipoog van hem te kopen. Want dat heb ik al die jaren gedaan: in mijn tempo, op mijn manier…

1 gedachte over ““Zelfs slakken en schildpadden hebben de Ark van Noach gehaald””

  1. mooi verhaal!!
    ik ben ook vaak “langzaam”…en kom heel vaak ” te laat”
    mijn moeder zei eens in een liefdevol moment: ” alle goeie dingen komen langzaam”
    ik ben nu 72 jaar…en begin eindelijk te leven vanuit mijn EIGEN kracht…ivm aangepast aan wat anderen van mij willen en maatschappelijke druk van iets”moeten”…
    nu ga ik helemaal mijn eigen ding doen…tot mijn 100e jaar mistens..
    als ” Helende Heks”…👍💪☺🌞☄🌹🐞💖🦁🐸🦉

    Beantwoorden

Plaats een reactie